Και μετά, σιωπή

Γονείς. Είναι μέσα στις πρώτες σου αναμνήσεις. Σου γελάνε και σου κάνουν γκριμάτσες να γελάσεις και συ. Παίζουν μαζί σου, φαίνονται τόσο νέοι με τα τωρινά σου κριτήρια, κι όμως τότε φάνταζαν μεγάλοι, πολύ μεγάλοι, ήσουν μάλιστα σίγουρος ότι ήταν πάντοτε μεγάλοι, σα να’χαν γεννηθεί σε αυτήν την ηλικία, σα να μην υπήρξαν ποτέ κι εκείνοι παιδιά. Πάντα σου έλεγαν κάτι, σε καθοδηγούσαν στα πρώτα σου βήματα, σου κράτησαν το χέρι την πρώτη μέρα στο σχολείο, σου τέντωσαν τον δείκτη για να σε στείλουν στο δωμάτιό σου όταν έκανες αταξίες. Φοβόσουν για το τι θα σου πουν για έναν κακό βαθμό στον έλεγχο, για μια ζημιά στο σπίτι, για τη ζαβολιά σου να βλέπεις τηλεόραση παραπάνω απ’ όσο εκείνοι επέτρεπαν. Χαιρόσουν καταβάθος να τους ακούς να καμαρώνουν για σένα, κι ας διαμαρτυρόσουν φωναχτά ότι σε κάνουν ρεζίλι. Τους φώναζες στη θάλασσα να δουν πώς κάνεις βουτιά χωρίς να κλείνεις τη μύτη σου με το χέρι, σου έλεγαν «μπράβο» και ψήλωνες δυο μέτρα από περηφάνια, ίσως γιατί ένα ένστικτο σε διαβεβαίωνε ότι το εννοούσαν, το εννοούσαν όπως δεν θα εννοήσει ποτέ ξανά κανείς μια επιδοκιμασία για σένα στην ζωή σου. Πάντα σου έλεγαν κάτι, και πόσες φορές δεν ήθελες να πάψουν! Εκεί, στην εφηβεία, που ήταν όλο οδηγίες και απαγορεύσεις και πρέπει, ή μπορεί και να μην ήταν στ’αλήθεια, απλώς εσένα να σου φαινόταν έτσι, γιατί ένιωθες ήδη μεγάλος από τα 14 χρόνια σου και απορούσες γιατί δε σου φέρονταν αναλόγως. Πόρτες έκλειναν δυνατά, φωνές, κλάματα, παρακάλια σε μια ανώτερη δύναμη να γίνεις γρήγορα 18 και να φύγεις από κει μέσα. Και μετά, στα 18, πάλι σου μιλούσαν πολύ, σε συμβούλευαν τι να προσέξεις στην μακρινή πόλη που πας για να σπουδάσεις, πάλι οδηγίες, πάλι συμβουλές, λιγότερες φωνές, περισσότερη κατανόηση από σένα. Και ξαφνικά, ένα κρακ- τα πρώτα δάκρυα που σε αποχωρίζονται, έστω και προσωρινά, που όμως εσένα σε ταρακουνούν· είναι οι γονείς σου διάολε, κάποτε ήταν υπεράνθρωποι στα μάτια σου, δεν αρρώσταιναν, δεν έκλαιγαν, δεν διαμαρτύρονταν, δεν είχαν ελαττώματα, ανάγκες, τρωτά σημεία. Και τελικά αποκτούν τρωτά σημεία, και δεν είναι πια τα δυνατά όντα με τις υπερφυσικές δυνάμεις που θα σε προστατέψουν από τους πάντες και τα πάντα, δεν είναι αεικίνητοι και δραστήριοι, κουράζονται, μεγαλώνουν. Και μια μέρα τους βλέπεις κι αναρωτιέσαι πότε μεγάλωσαν τόσο, ειρωνικό, κι εκείνοι το ίδιο λένε για σένα- με νοσταλγία μεν, αλλά και καμάρι, ενώ εσύ το σκέφτεσαι με τρόμο. Αλλά να, κοιτάς παλιές φωτογραφίες, τότε που στα μάτια σου φάνταζαν ήδη ηλικιωμένοι ενώ δεν ήταν και σκέφτεσαι πόσο νέοι ήταν πραγματικά, πόσο δυνατοί, πόσο υπεράνθρωποι. Και αρρωσταίνουν, και δε λένε πια τόσα πολλά, μόνο να προσέχεις, πάντα να προσέχεις. Ο κύκλος της ζωής; Ναι, αλλά πολύ πιο σύντομος για μερικούς απ’ όσο θα πρεπε, απ’ όσο μας μάθανε, απ’ όσο ελπίσαμε.
Και μετά σιωπή.
Θα προσέχω.
Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

14 Responses to Και μετά, σιωπή

  1. Ο/Η afroO λέει:

    μου χρειαζόταν.ναι,μου χρειαζόταν.τώρα ήταν μια καλή στιγμή να το γράψεις και να το διαβάσω.και να πλαντάξω.γιατί βγήκα από τσακωμό λόγω ακατάστατου δωματίου.γιατί "στα 20 πρέπει να το χεις τακτοποιημένο.να πλένεις πιάτα.να σιδερώνεις ρούχα.να,να,να." κι εγώ "είσαι υπερβολική".έχει δίκιο.δε μπορώ να γράψω άλλα Ντιντάκι.απλά ευχαριστώ,μου χρειαζόταν.

  2. Ο/Η @ngel λέει:

    Δεν αλλάζει κάτι afroO, και στα 30 το ίδιο είναι! Το κείμενο αυτό είναι ύμνος! Εύγε Ντίνα! Και… σ'ευχαριστώ!

  3. Ο/Η sunny λέει:

    Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω, αλήθεια δεν περίμενα να συγκινηθώ τόσο. Δεν το περίμενα καθόλου. Όμως ο καιρός περνάει και από παιδιά γίναμε ενήλικοι, κι ακόμη παιδιά μας βλέπουν, να μας προστατεύσουν απο το παραμικρό, να μη πληγωθούμε. Οι ρόλοι δεν θα αλλάξουν ποτέ :)Κι εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους δείξουμε αγάπη και να τους πούμε ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ για τα πάντα 🙂

  4. Ο/Η Always Wrong D λέει:

    Aπό την αρχή μέχρι το τέλος με συγκίνησες. Υπεράνθρωποι γονείς..

  5. Ο/Η NtiNti λέει:

    Και πόσο σοκ όταν καταλαβαίνεις ότι δεν υπήρχαν υπερδυνάμεις τελικά 🙂

  6. Ο/Η afroO λέει:

    ξανάκλαψα. γαμώ. (<3)

  7. Ο/Η γιωργος(juripap) λέει:

    Ποσο δικιο εχεις…Έχασα προσφατα την αγαπημενη μου μαννούλα, ευγενική γριούλα πιά, που ακομα και τωρα, στα τελευταια της, μού εδινε μια δυο- απλοικές συμβουλές, σαν να ήμουνα παιδάκι.. έτσι, απο αγάπη… Δυστυχώς η ζωή μας διαρκεί μόνο μια στιγμή..

  8. Ο/Η andrea λέει:

    ksekinisa na to diavazo ke den perimena pws tha sigkinitho tooooso ma tooooso poly..apo tin arxi mexri ke tin teleutaia leksi kai telia..pragmatika itan oti mou xreiazotan auti tin stigmi.. molis tsakwthika me tous goneis mou giati tis teleutees meres exo alla sto kefali mou pu mu prokaloun nevra ke ta vgazo panw tous..san na ftene autoi..den ftene omws ke to kserw kala mesa mou..apla nai..einai ta mona atoma pu oti ke an kaneis tha ine ekei..osa lathoi, oses vlakeies..ksereis pws sto telos tis meras tha erthoun na su pun kalo vrady ke tha exoun mia agkalia gia sena, oti ke an tus ekanes oli tin imera..euxaristo pou mou to thimises 🙂

  9. Ο/Η eleni λέει:

    kouventes toso aples alla dimiourgisan sto mualo mou xiliades eikones toso xaraktiristikes,mpravo

  10. Ο/Η Apos λέει:

    Μου δημιουργεί τέτοια συγκίνηση αλλά και απόγνωση αυτό το κείμενο…Δεν ξέρω πως να την αντιμετωπίσω αυτή την απώλεια

  11. Ο/Η liosste λέει:

    distixos oxi oloi oi goneis…

  12. Ο/Η margarita margarw λέει:

    ωραιο..παει ενας χρονος που εχω να ακουσω αυτο το «να προσεχεις..» απο τον μπαμπα μου..καποτε νευριαζα, δυσανασχετουσα..και τι δεν θα εδινα να μπορουσα να το ξανακουσω..

  13. Παράθεμα: Και μετά, σιωπή … | Sgial’s Weblog

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s